به نام خدای ندید و بدید                                        که از بهر ما باخسام کنجدی آفرید

اهورای یکتای عز وجل                                       با با ی مسیح و عموی سلیمان مچل

بهشت  را پر از سبزه و میوه کرد                                     ولی میوه سیب را بیمه کرد

 

                                                    ***

عیال بنی آدم آدم نبود                                                    بجز با دد و دیو همدم نبود

زنی لوس و لجباز و ناگوره بود                                      پر از فیس و اطوار و تنگوره بود

به باخسام نشد راضی و میوه  خورد                         دو لپی از آن سیب ممنوعه خورد

خداوند بخشنده مهربان                                            پریشان و محزون شد از بندگان

چو با حرف  خوش ره به جایی نبرد                                   زمین را به آدم و حوا سپرد

 

                                                      ***                                                                  

به کارون صبور و زبیدی نشاند                                     برای حشو تمر هندی رساند

تنور را به چوب سعف داغ کرد                                      شکمهای خالی بدان چاق کرد

به مردم همه فضل و رحمت بداد                                       به آقای ما جز یبوست نداد

دل بندگان را به خود شاد کرد                                           سر مار محمود پر از باد کرد

 

                                                   ***                                                                   

 

ز اعراب جانش به لبها رسید                                        سرش باد کرد و دماغش پکید

چو پایش به ذزفول و شوشتر رسید                               سراسیمه زنگ خطر را کشید

لبش باز ماند و زبانش برید                                         که این مردمان را چه کس آفرید

دلش خون شد از امت بد سرشت                               از آن رسم و آیین و آداب زشت

چو آمد بگوید چنین و چنان                                          قفایی زدند بر سرش بی امان

 

                                                  ***

 

سواران آقا امام زمان                                                     ببستند و بردند او را کشان

به شلاق و باتوم تنش باد کرد                                          ز داغ و درفش ناله فریاد کرد

پس از آن نوبت به بطری رسید                                  ز پیش و ز پس زجر وافی کشید

پشیمان شد از خلقت آدمی                                         سر خود به دیوار کوبید همی

به ارواح باخسام علیه السلام                                   قسم خورد که گیرد بسی انتقام

جهان را رها کرد و بالا پرید                                             دگر هیچکس آن خدا را ندید.

 

                                                      ***

 

 

/ 2 نظر / 7 بازدید
برمکی

به نام خدای پیام و حمید که حمبوس و باخسام را آفرید تا باخسام هست زندگی باید کرد

علی قیلاوی

برمکی نه موقعه شوته !!! سخنی از ستار قیلاوی